Mostrando entradas con la etiqueta ESTIGMA Y DISCRIMINACIÓN. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ESTIGMA Y DISCRIMINACIÓN. Mostrar todas las entradas

miércoles, febrero 06, 2013

Inicio de obradoiros dentro do proxecto de Autorrealización para persoas con VIH



Este proxecto trata de conocer si un factor psicosocial como a autorrealización (a dinámica interna á persona que a conduce a realizar, satisfacer e mellorar as suas potencialidades inherentes) pode axudar a protexer a saúde das personas con VIH, e si ademáis pode protexelas dos  efectos negativos da exclusión social. 


lunes, noviembre 05, 2012

Estigma e Discriminación. Análise e revisión de protocolos

Documento analizado “INFORMACIÓN AL DONANTE DE SANGRE” editado polo Centro de Transfusión de Galicia, dependente da Xunta de Galicia (se achega o documento).
Dentro das accións do proxecto integral que a Asociación realizou perante o exercicio 2012, se valorou a posibilidade de analizar protocolos de actuación utilizados polas Administracións Públicas coa finalidade determinar se istes, respetan ou vulneraban os dereitos das persoas con VIH.
Na selección para o posterior análise, identificamos o documento co nome “Información al donante de sangre” , asinado polo Centro de Transfusión de Galicia. O mencionado documento divídese en diferentes seccións, que desenrolamos e analizamos a continuación, extraendo o que, ao noso xuizo, pode ter compoñentes discriminatorios e estigmatizantes, tanto para as persoas que viven co VIH, coma para colectivos socialmente excruidos .
*Identificación de posibles criterios discriminatorios e/ou estigmatizantes no documento de referencia:
  1. No segundo apartado do documento de referencia, onde pon:……… “Causas que impiden donar sangre y situaciones de autoexclusión”, Se identifica e extrae o punto 5º onde di: “Si residió durante un período acumulado de un año en el Reino Unido entre 1980 e 1996 inclusive”, e o punto 6º que dice: “ Si recibió algunha transfusión en el Reino Unido o en paises endémicos de Chagas, Paludismo, HTLV o Sida”.
  2. No terceiro apartado do documento, onde pon: “Es importante que nos informe o que anónimamente desista de donar sangre si pertenece a alguno de los siguientes grupos de riesgo”: Se identifican e extraen o punto 1º “Si consumió alguna vez vez drogas por vía intravenosa”, 2º Si tiene, de forma habital distintas parejas sexuales”, 3º “Si mantuvo relaciones heterosexuales u homosexuales a cambio de dinero o drogas o con personas de las que se desconocen sus hábitos sexuales” e 4º “ Si su pareja sexual se encuentra en alguno de los supuestos anteriores o si padece Hepatitis B,C o Sida”.
  3. No cuarto apartado do documento, onde pon: “Otras causas que impiden donar sangre de forma temporal”. Se identifica e extraen os puntos 3º “Si tuvo contacto doméstico con enfermos o portadores de hepatitis o Sida en los últimos 6 meses” e o punto 5º” Si realizó piercing, tatuaje, acupuntura, endoscopia, cateterismo, perforación de piel y mucosas en los últimos 4 meses”.
Valoración do documento:
Somos conscientes de que os obxectivos dos bancos de sangue e tecidos, pretenden reducir ao máximo a posibilidade de que as mostras doadas, tanto de sangue coma de tecidos, cheguen aos seus/súas recetores/as sen contaminar. Tamén somos conscientes de que os dispositivos utilizados para a doazón de sangue, non deben ser utilizados polos seus usuarios e usuarias como medio sistemático para a detección de enfermedades transmisibles, como o son o VIH e as hepatites. Nembargantes, consideramos que estes criterios de seguridade e garantía sanitaria, non debería entrar en conflito coa evidencia científica actual e ca loita contra a discriminación cara as persoas con VIH que, como sabemos, actúa como barreira en termos de prevención.
Respecto ao documento referido non consta na bibliografíca científica actual, que o feito residir no Reino Unido, poidera implicar ou facer sospeitar que unha persoa poda estar infectada por unha enfermidade transmisible, como as Hepatites ou o VIH.
Afirmamos que a evidencia científica actual , no ámbito da epidemioloxía e a clínica, desmonta a existencia dos chamados grupos de risco. Queda sobradamente acreditado, que a infección polo VIH, débese ás condutas das persoas (enfermidade condutual), e non á pertenza a un subgrupo poblacional ou a outro.
Convivir cunha persoa seropositiva ao VIH, non implica risco algún, como se desprende na bibliografía actual. Na mesma páxina web do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, contempla esta situación (posibilidade de infección polo VIH, por convivir cunha persoa con VIH), indicando que Non se transmite o VIH na convivencia diaria.
En canto ao uso de drogas inxectables, e a posibilidade de infección polo VIH, e hepatite, tamén a evidencia nos indica que a posibilidade de transmisión, ven determinada por compartir útiles de inxección e non polo uso das sustancias por esta vía. Tamén contradice a evidencia actual, o feito de afirmar que ter sexo a cambio de cartos, ou de droga ou ter relacións con diferentes parellas sexuais. Esta afirmación estereotipa ás persoas con conductas socialmente reprobables, e as identifica como axentes potencialmente infecciosos. Si o sexo se realiza, utilizando os métodos preventivos apropiados e correctamente, non existe risco de infección polo VIH.
Consideramos que, entre outros motivos, os criterios de exclusión e autoexclusión que se reflicten no documento de “Información ao donante de sangue”, invalidan as mensaxes vixentes de prevención, non responden a razóns epidemiolóxicas, vulneran os dereitos das persoas socialmente excruídas e plantexan dudas sobre todo o proceso de cribado.
Conclusións e propostas de mellora:
Convendría reconsiderar os criterios de exclusión actualmente vixentes para a doazón de sangue de forma que estos, non se centrasen no QUÉN (persoas) ou no QUÉ (circunstancias e/ou hábitos), se non en CÓMO (prácticas de risco).
Por exemplo, no apartado de inxección de drogas debería especificarse que a exclusión ven de si se compartiu material de venopunción; ou no apartado sexual, si se mantiveron relacións sexuais sen protección (preservativo).
O 'Cuestionario persoal' debería ser revisado en profundidade. Da mesma forma, debería ser revisadas as normativas superiores, que a continuación se refiren, polas mesmas razóns antes expostas.
Normativa superior
“Real Decreto 1088/2005, de 16 de septiembre, por el que se establecen los requisitos técnicos y condiciones mínimas de la hemodonación y de los centros y servicios de transfusión. http://www.boe.es/aeboe/consultas/bases_datos/doc.php?id=BOE-A-2005-15514”
“Orden Ministerial de 2 de julio de 1999, por la que se actualizan las condiciones de exclusión de los donantes de sangre y se establecen los criterios de interpretación de las pruebas para la detección de agentes infecciosos en las donaciones de sangre. (se que se actualizó en el 2005 pero no la encuentro) http://www.boe.es/boe/dias/1999/07/15/pdfs/A26792-26793.pdf”


domingo, mayo 20, 2012

Non é unha reforma Sanitaria, é outro Apartheid


O Real Decreto-Lei (RDL) 16/2012, de 20 de abril, de medidas urxentes para garantir a sostenibilidade do Sistema Nacional de Saúde  e mellorar a calidade e seguridade das súas prestacións agudiza as desigualdades sociais e provocará máis gasto sanitario e mortes.
Este RDL garante a asistencia sanitaria básica e continuada  a tódalas persoas que sexan aseguradas ou beneficiarias.  É dicir, determina un Apartheid sanitario para o resto.  O  Apartheid sanitario non é unha metáfora. Deixan  ás persoas inmigrantes, en situación administrativa irregular,  sen asistencia sanitaria coa excepción da atención ás mulleres embarazadas, no parto e no psot parto,   ós menores de 18 anos,  e as atencións de urxencia por enfermidade grave ou accidente.  As persoas inmigrantes con VIH que quedarán fora do sistema sanitario a partires do 31 de agosto, ademáis de se lles vulnerar o dereito fundamental a saúde , duplicará o gasto sanitario e pódese converter nun problema de saúde pública.   Ademais,  este RDL instaura o repago farmacéutico nuns dos colectivos que sustentaron a economía do Estado, e que actualmente amortigüan moitas economías familiares. Os/as pensionistas.  

Esta “reforma sanitaria” afecta  especialmente aos colectivos máis vulnerables, entre os que nos atopamos as  persoas con VIH.  O VIH é unha infección incurable, aínda que controlable,  si se dan unhas circunstancias determinadas. Éstas son: 1) ter acceso ao tratamento 2) que se sigan as pautas do mesmo, tal e como se indican  3) facer os controis analíticos para determinar a evolución da infección 4) evitar  condutas de risco que podan propiciar reinfeccións e 5) controlar e tratar as enfermidades oportunistas  e os efectos adversos das agresivas medicacións antirretrovirais. 

Tendo en conta estas consideracións previas, o xa aprobado RDL impide, dalgunha forma, que as persoas con VIH poidamos ter unha aceptable calidade de vida. O RDL determina que algunhas prestacións, estarán suxeitas á aportación económica dos usuarios. Por exemplo,  aboaranse os suplementos vitamínicos que algunhas persoas con VIH necesitan para restablecer o seu peso óptimo,  ou para cubrir os déficits vitamínicos que  os tratamentos  e a propia infección polo VIH, producen. Tamén están suxeitas a aportacións as prestacións ortoprotésicas, as prestacións farmacéuticas e o transporte sanitario non urxente. Si temos en conta que a poboación con VIH a tratamento, ten un 14 % de menor probabilidade de traballar,  que a poboación xeral, nos vemos na disyuntiva de elixir entre tratar tódalas nosas patoloxías e non traballar, ou traballar  até que enfermemos, ou moito peor, ata que morramos.

De todos/as é sabido a discriminación que sufrimos as persoas con VIH,  e que os dados persoais e,  en concreto os relacionados coa saúde,  requiren especial protección.  Pois ben, este RDL pode favorecer a discriminación institucional por revelación de dados de carácter persoal. Unha das fontes de información que se utilizarán para establecer o nivel de renda e o ratio de pagamento  das prestacións sanitarias , son as empresas colaboradoras da Seguridade Social. As empresas de traballo temporal son consideradas empresas colaboradoras ás que se lles solicitarán os nosos dados fiscais,  sen autorización pola nosa parte (feito que incumpre a actual lei de protección de dados de carácter persoal) . Temos dudas razonadas de que a información circule en ambas direccións e se poidan utilizar os dados relativos á nosa saúde para que as empresas non nos contraten e se afonde na discriminación laboral,  que xa padecíamos anteriormente. 

Estou convencido de que este RDL provocará máis enfermidade, aumentará o gasto sanitario e o máis grave, provocará mortes.

Carlos V

miércoles, mayo 09, 2012

Manifesto en defensa dunha resposta á infección por VIH e a sida, comprometida, eficaz, sostida e solidaria



                


                A crise económica pola que atravesa o noso país está a servir de pretexto ao presidente do Goberno de España, Mariano Rajoy, para tomar medidas en relación ao Sistema Nacional de Saúde que vulneran os dereitos humanos, afondan as desigualdades sociais e poñen en risco a toda a poboación. Dende que o novo Goberno gañou as eleccións xenerais do 20 de novembro de 2011 estamos a asistir a unha morea de noticias e decisións políticas unilaterais extremadamente preocupantes que afectan a toda a cidadanía e en especial aos grupos sociais máis vulnerables como poden ser as persoas sen traballo, pensionistas, inmigrantes en situación irregular e todas aquelas que padecen unha enfermidade crónica como vivir co virus da inmunodeficiencia humana (VIH), entre outros colectivos.


 Nesta última liña, as plataformas de entidades estatais e autonómicas de resposta ao VIH e a sida que durante 30 anos viñemos ofrecendo -xunto con outros axentes sociais- un traballo esencial para erradicar a pandemia e as súas consecuencias socio-sanitarios en todo o territorio español, denunciamos ante a opinión pública que:

- O Goberno de España parece non ter unha estratexia clara sobre como abordar a resposta ao VIH ou ben non ten vontade política para facelo porque existe na actualidade unha total incerteza nesta materia. En xaneiro asistimos a unha hipotética desaparición da Secretaría do Plan Nacional da Sida (SPNS), desmentida coa publicación, no BOE do 24 de xaneiro, da súa adscrición á Dirección Xeral de Saúde Pública, Calidade e Innovación; posteriormente, consideramos o nomeamento dunha fugaz secretaria da SPNS, os que permaneceu no cargo menos de dous meses sen dar ningún tipo de luz á complexa situación existente e, a data de hoxe, non se nomeou outro responsable á fronte da SPNS, nun ano moi importante no que finalizará a vixencia do "Plan Multisectorial fronte á infección por VIH e a sida España 2008-2012" e no que xa se debería estar a traballar nun novo plan.

 - O 3 de abril o Goberno presentou uns Presupostos Xerais do Estado para 2012 nos que desapareceu a consignación explícita e inequívoca do presuposto do Plan Nacional da Sida, que presumiblemente, segundo algunhas fontes, se encontra noutra partida, despois de verse reducido o seu presuposto á metade, aínda que, segundo outras fontes, a redución podería ser maior. O certo é que non sabemos a canto ascende o presuposto e aínda non se publicou a convocatoria anual de subvencións a organizacións civís, polo que estas se ven obrigadas a paralizar programas de prevención e de detección precoz da infección e pechar servizos e centros de atención ás persoas con VIH.

- Por outra parte, a través do Real Decreto-lei, do 20 de abril, de medidas urxentes para garantir a sostibilidade do Sistema Nacional (SNS) de Saúde, o Goberno realizou reformas que inclúen o copagamento farmacéutico, con graves consecuencias para os pacientes crónicos como é o caso das persoas con VIH, así como a  exclusión do SNS dos inmigrantes non regularizados; medidas que poñen en risco a saúde, o benestar e a vida de moitas persoas; ademais que favorecen un grave problema para a saúde pública.

 As organizacións e persoas signatarias deste documento sentímonos fondamente preocupadas ante o que parece, por parte do Goberno de España, a falta dunha resposta á infección por VIH e a sida comprometida, eficaz, sostida e solidaria, que garanta o acceso universal á prevención, tratamento, atención e apoio con relación ao VIH e a sida. Por todo iso, reclamamos o goberno:

1. Respecto total aos dereitos fundamentais impulsando un marco ético e social que garanta a dignidade, dereitos e liberdades de toda a poboación. Por iso, esiximos ao Goberno que garanta o acceso igualitario aos servizos de atención e asistencia socio-sanitario en todo o territorio e para toda a cidadanía, polo tanto, sen exclusión das persoas inmigrantes non regularizadas, non só por motivos solidarios e de xustiza social senón tamén de saúde pública, especialmente evidente no caso da infección por VIH.

 2. Liderado político e compromiso económico que garanta a existencia e a sostibilidade da resposta á infección por VIH e a sida. O liderado pasa inevitablemente polo reforzo da SPNS como organismo coordinador da resposta española ao VIH que, por unha parte, míralle pola elaboración dun novo Plan Multisectorial fronte á infección por VIH e a sida España 2013-2017, con directrices a seguir durante os próximos anos; e por outra, que apoie a existencia e desenvolvemento dos Plans ou Servizos Autonómicos de resposta ao VIH e, finalmente, que garanta a continuidade dos programas desenvolvidos polas ONG co fin de evitar a desatención das miles de persoas que están detrás destes servizos.

O aforro económico non xustifica nin compensa un retroceso na resposta do VIH no noso país, posto que a prevención é moito máis rendible que o tratamento posterior da enfermidade e, polo tanto, este aforro non será real se aumenta o número de novas infeccións por VIH.

 Neste sentido, solicitamos de carácter urxente ao Goberno que nomee á nova persoa responsable da SPNS e aclare publicamente as cantidades destinadas nos Presupostos Xerais do Estado de 2012 á resposta ao VIH, tanto as destinadas a subvencionar as actividades que realizan as ONG como as destinadas ás transferencias das CCAA para realizar accións de prevención do VIH como as que necesita o propio Plan Nacional sobre a Sida para o seu funcionamento.

Así mesmo, pedimos que, para evitar este tipo de situacións, sempre se consignen explícita e inequivocamente os presupostos da SPNS nos Presupostos Xerais do Estado que se elaboren nos próximos anos.

 3. Cumprimento dos acordos internacionais no ámbito de VIH e sida. O Goberno español, ademais de compromisos económicos, asinou compromisos internacionais na resposta mundial ao VIH ante organismos como o Programa Conxunto das Nacións Unidas sobre o VIH/sida (ONUSIDA), a Asemblea Xeral de Nacións Unidas (UNGASS), a Organización Internacional do Traballo (OIT), o Parlamento Europeo (PE), para alcanzar o "Obxectivo Cero: un mundo con cero novas infeccións polo VIH, cero discriminación e cero mortes relacionadas coa sida". Dende a sociedade civil organizada esiximos o cumprimento dos devanditos acordos que garanten unha aposta conxunta á atención e prevención do VIH.

4. Diálogo social, liderado compartido e o recoñecemento ao valor engadido das organizacións civís. Consideramos que ante a reposta ao VIH non deben existir decisións unilaterais por parte do Goberno que conta con espazos oficiais como as CCAA, sociedades científicas e organizacións civís para consensuar as medidas necesarias para adaptar a resposta fronte ao VIH nunha situación económica como a actual. Non obstante, está a actuar de xeito unilateral -obviando a todos estes axentes e especialmente ás ONG, ás que reiteradamente se lles ignorou nas súas peticións de manter unha reunión con representantes do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade- e tomando decisións irresponsables, de graves consecuencias sociosanitarias que non compartimos.

 5. Compromiso real e efectivo co sostemento do tratamento e atención das persoas con VIH, impedindo que as medidas de axuste económico repercutan nunha menor adherencia ao tratamento para o VIH ou un inadecuado seguimento, prevención, control e tratamento das ías relacionadas co VIH. Esiximos ao Goberno que aclare en que medida o Real Decreto-lei, do 20 de abril, pretende ou vai supoñer para as persoas con VIH (e para persoas con outras enfermidades crónicas como cancro, hepatite, psoríase, procesos hematolóxicos ou esclerose múltiple) o pagamento do 50% do tratamento ambulatorio que reciben nos hospitais.

 Manifesto en defensa dunha resposta á infección por VIH e a sida, comprometida, eficaz, sostida e solidaria, impulsado polas 300 entidades representadas polas plataformas estatais e autonómicas de resposta ao VIH




domingo, abril 29, 2012

"Necesito las pastillas del VIH y no podré pagarlas. Estoy tirado"

  • Chaouki Smaali, sin permiso de residencia, no tendrá acceso a un costosísimo tratamiento

  • “¿Qué haré sin asistencia sanitaria?”, se pregunta

     



    Chaouki Smaali es seropositivo. “Por una mujer”, comenta sin dar más detalles. Este tunecino que el martes cumple 40 años se enteró de que era portador de VIH en 1996, de casualidad. Un accidente de tráfico le desveló su condición de infectado. “Me detectaron el virus en los análisis que me hicieron antes de operarme”, explica. Por entonces aún le iba bien como instalador de equipos de aire acondicionado. Ahora, mientras trata de olvidarse de la heroína, no tiene más trabajo que las chapuzas que le salen para ir tirando. Su mujer y sus dos hijos se han ido a vivir con sus suegros. Le han cortado el agua corriente por impago y no tiene “ni para un café”.

    El 1 de septiembre el Gobierno quitará la cobertura a los ‘sin papeles’
    Pero sus problemas no acaban aquí. Ni con el reto que supone vivir con el VIH. Todo apunta a que, a partir del 31 de agosto, Chaouki dejará de tener acceso a los costosos medicamentos (850 euros al mes) que impiden que el virus prolifere hasta el punto de desarbolar su sistema inmunitario. Es entonces, al caer dramáticamente las defensas, cuando aparece el sida y las enfermedades oportunistas que le acompañan (tuberculosis, pulmonías, sarcoma de Kaposi).
    A falta de las excepciones que se puedan incluir en el desarrollo reglamentario, las medidas incluidas en el decreto aprobado por el Gobierno, destinado a recortar el gasto sanitario, contemplan dejar sin tarjeta sanitaria desde septiembre a los extranjeros “no registrados ni autorizados como residentes en España”, unos 153.000, que tendrán como única cobertura la atención de urgencias. Es el caso de Chaouki, que tras 20 años en Valencia se ha quedado sin papeles: “Me han denegado el permiso de residencia”.

    El único acceso a estos fármacos es a través de los hospitales público
    “¿Qué voy a hacer?”, se pregunta mientras relata su historia, sentado en un banco en el centro histórico de Valencia. Sus respuestas suelen llegar precedidas por un silencio que aprovecha para encoger los hombros, torcer el gesto o resoplar, como diciendo ‘¿qué quieres que te diga?’. Es después de este preámbulo, cuando responde. “Estoy tirado, necesito las pastillas y no puedo pagar el tratamiento, estoy muy preocupado”, lamenta. “¿Qué puedo hacer si me quitan la asistencia sanitaria? Te quedas bloqueado, no sabes dónde acudir...”.
    Chaouki toma cuatro pastillas diarias. Dos de ellas (Truvada) actúan contra la transcriptasa inversa, una enzima que el virus necesita para replicarse. Las otras (Prezista y Norvir) bloquean la proteasa, otra enzima que el VIH usa para multiplicarse. Estos medicamentos solo los dispensan en España los servicios de farmacia hospitalaria de los centros públicos. No existe ningún canal alternativo que permitiera a un paciente con dinero para pagarlos acceder a los fármacos que le dan la vida. Se verían, pues, expulsados del sistema.

    Retirar la asistencia es “una barbaridad”, opina el presidente de Seisida
    “Es una barbaridad impedir a estas personas el acceso al tratamiento”, explica Enrique Ortega, presidente de la Sociedad Española Interdisciplinaria del Sida. “No solo pensando en el paciente, también en términos de salud pública; si mantenemos la carga viral baja con los fármacos, impedimos que se disemine la infección”. Como indica el también responsable de la unidad de enfermedades infecciosas del Hospital General de Valencia, “el tratamiento antirretroviral es el que más eficacia a menor coste presenta. Desde un punto de vista humano, económico o de salud pública, [la decisión del ministerio] es absurda”.
    Chaouki también acude a la red pública sanitaria para dejar la heroína. “Una vez olvidé la tarjeta sanitaria y no me querían dar metadona, menos mal que la médica me conoce y no hubo problema”. Si se queda sin cobertura asistencial, la buena voluntad del personal sanitario ya no le servirá de nada.

    Más de 150.000 personas tendrán como única salida ir a las urgencias
    Lo único que le quedará es el consultorio de Médicos del Mundo, un servicio destinado a la población sin recursos que estuvo a punto de cerrar después de que el Gobierno, en 2000, extendiera la cobertura a todos los inmigrantes. Esta entidad se quedó apenas sin usuarios y potenció otras parcelas, como el reparto de meriendas y cenas, un servicio que Chaouki conoce bien. Si Sanidad retira la asistencia a los sin papeles, el responsable de la organización en Valencia, Rafael Sotoca, no descarta volver a potenciar la vertiente asistencial más dura. Otra cosa son los antirretrovirales. “Ahí no podremos llegar”.

    Fuente: elpais.com Pincha aquí para leer la noticia original

     

miércoles, marzo 14, 2012

El documental elige siempre cara  cuenta con la colaboración especial de Vetusta Morla, quienes han compuesto e interpretado el tema musical central. Esta iniciativa se enmarca dentro de las principales acciones de la Campaña de sensibilización 'Elige siempre cara' que CESIDA está llevando a cabo en el ámbito nacional.

 La discriminación y la auto-exclusión son una realidad en las personas con VIH, pero hay situaciones y factores como el impacto de los cambios físicos y, en concreto, de la lipodistrofia que incrementan las situaciones de estigma. Para informar sobre este tema y otros muchos que preocupan a las personas con VIH y a la sociedad en general, CESIDA presenta el documental como un reconocimiento público a las personas con VIH "por la dificultad que entraña el 'Elegir siempre cara', es decir, movilizarse, dar un paso adelante frente al miedo al rechazo.




martes, marzo 13, 2012

DECLARACIÓN DE OSLO SOBRE LA CRIMINALIZACIÓN DEL VIH

DECLARACIÓN DE OSLO SOBRE LA CRIMINALIZACIÓN DEL VIH 
Preparado por la sociedad civil internacional en Oslo, Noruega el 13 de febrero de 2012

PUEDES FIRMAR LA DECLARACIÓN A TÍTULO INDIVIDUAL EN EL SIGUIENTE ENLACE

 PINCHA AQUÍ

sábado, febrero 11, 2012

Ante a nova publicada no Xornal La Voz de Galicia sobre a criminalización do VIH e un sin fin de despropósitos científicos, consideramos que o tratamento da nova é sensacionalista, confunde á opinión pública e estigmatiza ás persoas con VIH


Este xoves  9 de febreiro leimos na versión dixital do xonral "La Voz de Galicia" unha noticia baixo o título “La Fiscalía imputa a un vigués por no decirle a su novia que él tenía el VIH”, que causounos preocupación e indignación por partes iguais.

Preme aquí para ver a nova no xornal La Voz de Galicia

Tentaremos desgranar a noticia e ir argumentando, punto por punto, os motivos da nosa preocupación e indignación:

LVG: texto literal publicado no xornal "La Voz de Galicia"
Lazos: Comentarios e argumentos esgrimos pola Asociación Lazos Pro Solidariedade-Comité antisida de Ferrol
Titular LVG: "La Fiscalía imputa a un vigués por no decirle a su novia que él tenía el VIH"
Lazos: Vaia por diante que estamos analizando unha noticia e non a instrucción xurídica, coa que non contamos e,  por consiguiente,  non podemos analizar.
Lazos: O Títular é claramente irresponsable. A prevención sexual do VIH ha de ser  compartida (corresponsabilidade). Delegar a responsabilidade da prevención,  nas persoas con VIH é expoñerse, non só a contraer o VIH, se non a calquer outra enfermidade ou infección, que comparta a mesma vía de transmisión. Ademáis, non tóda-las persoas con VIH, saben que padecen a infección (Ministerio de Sanidade, Servicios Sociais e Igualdade na súa páxina web (sic) " Se estima que entre 120.000 y 150.000 personas viven con la infección por el VIH en España, y una cuarta parte de ellas aún no lo sabe". Fonte: Preme aquí).  Por outra banda,  unha persoa está protexida por lei podendo ocultarlle, á  súa parella sexual,   o seu estado de saúde.  Incluida a infección polo VIH,  mentres non busque, de forma intencionada, causar  dano (dolo). Neste suposto o código penal xa ten establecido as penas derivadas do delito ou falta, que se probe.
LVG:"La mujer denunció malos tratos y luego se enteró de que su expareja era seropositiva y la puso en riesgo de contagio"
Lazos:  Na entradiña fala dunha denuncia de malos tratos sufridas pola súa exparella, dato per se  o suficientemente relevante  e sensible, dado o número de mortes que se suceden cada ano, derivados desta lacra. Mezclar ambas informcións estigmatiza ás persoas con VIH e os sitúa como criminales. Un maltratador, no caso de sere demostrado , é un maltratador, teña ou non VIH. Nesta mesma entradiña , se resalta que a súa parella é seropositivo e que a puxo en risco de "contaxio". Dándolle este tinte á noticia se confunde á opinión pública  xa que, da noticia publicada neste xornal, non se desprende que a  muller fose infectada polo VIH, por parte da súa parella.  
LVG: "Mantuvieron relaciones sexuales durante dos años, pero el hombre nunca encontró el momento adecuado para informar a su novia de que él era seropositivo y tenía el VIH."
 Lazos:  O  grao de estigmatización e rexeitamento  existente hacia as persoas afectadas pola infección,  ten importantes repercusións tanto sobre a saúde pública como sobre a saúde individual das personas afectadas. No que á saúde pública se refire, o medo ao rexeitamento social fomenta a ocultación da infección e esta ocultación dificulta o diagnóstico e o  tratamento, facendo ademáis que,
en moitas ocasións, continúen as prácticas de riesgo
(van Brakel, 2006). Pola súa  parte e no plano individual,  o  prexuizo e a discriminación ten graves implicacións  na saúde sicolóxica das persoas afectadas dificultando o afrontamiento físico e psicosocial do proceso de saúde (Fuster, Mª J. 2010. Creencias y actitudes de la población Española hacia las personas con VIH).

 LVG: ...." La mujer, tras la ruptura, se llevó un susto en la primera prueba a la que se sometió y debió seguir un tratamiento contra la enfermedad cada seis meses durante dos años hasta que los forenses certificaron que estaba limpia de la infección vírica. 
El asunto saltó a la luz en el 2008, pero requirió tres años de investigaciones y pruebas médicas para confirmar si hubo  o no contagio de sida. La Fiscalía solo habla, de momento, de que la mujer contrajo un «riesgo» para su salud y que su entonces novio la puso en peligro. Pronto decidirá de qué acusa al imputado y cuántos años de cárcel pide para él.
Todo empezó en el 2008, cuando la mujer presentó una denuncia por malos tratos contra su pareja en el juzgado de Violencia sobre la Mujer número 1 de Vigo. Rompieron con dos años de relaciones y entonces llegó a oídos de la mujer, por conversaciones en la calle, que su excompañero sentimental tenía el sida, algo que ella ignoraba. Inmediatamente, alertó al juzgado.
La mujer fue sometida a una prueba médica para detectar la presencia del síndrome de inmunodeficiencia en su organismo y, según fuentes jurídicas, dio positivo. Durante los siguientes años, siguió un tratamiento y realizó un análisis cada seis meses, cuyos datos fueron remitidos al juzgado. La mayoría de los test dieron negativo y, a día de hoy, los forenses creen que está libre de la infección.
El juzgado vigués de Violencia sobre la Mujer dio por concluida la instrucción del caso hace unos días y ha pedido a la Fiscalía que redacte su escrito provisional de calificación, en el que formulará la acusación contra el exnovio. La Fiscalía cree que el hombre debería haber informado a su compañera sentimental de que él padecía una enfermedad contagiosa, cosa que ve probado que no hizo, y la puso en riesgo.

¿Hubo contagio?
Hay un fleco pendiente que tendrán que discutir los peritos en el juicio y es si la mujer llegó a ser contagiada en algún momento de la relación, aunque ahora ya no quede rastro del virus en su organismo.

Fuentes médicas consideran que el VIH es incurable a día de hoy y que, en caso de contagio, difícilmente se curaría el afectado. Solo hay un caso en la historia, el denominado paciente de Berlín, que se curó de la enfermedad en el 2010 porque recibió un trasplante de médula en el 2007 para ser tratado de una leucemia.

  Lazos:  "Las pruebas de diagnóstico del VIH que se emplean habitualmente son tests que miden, mediante un sencillo análisis de sangre o una nuestra en saliva, los anticuerpos que genera el organismo frente al VIH. Generalmente se tarda entre 2 y 8 semanas tras la infección en desarrollar anticuerpos detectables, y casi todas las personas los han generado a los 3 meses de la práctica de riesgo. No obstante, en algunos casos se puede tardar hasta 6 meses: Fuente páx. web do  Ministerio de Sanidade, Servicios Sociais e Igualdade. Preme aquí para ver o enlace da fonte consultada.

Lles pedimos que busquen fontes fiables de información e que non confundan a opinión pública, xa que o VIH non é un asunto de mínima importancia. Lles suxerimos que cando aborden temas de saúde busquen información basada na evidencia científica actual. Polo tanto, pódese afirmar que si unha persoa non presenta anticorpos fronte ao VIH,  pasados 3 meses (periodo ventá) dende a exposición,   ou 6 meses, en casos excepcionais, é que a persoa non está infectada polo VIH.  Non pode ser creible que a muller esperou 3 anos para coñecer si estaba infectada polo VIH ou non. Non dende a obxectividade.
Ante esta nova  REDVIH e activistas de todo o Estado iniciaron una ciberacción que consistía en enviar o comunicado feito por REDVIH ao director do Xornal La Voz de Galicia
Comunicado de REDVIH por mor da nova publicada no Xornal La Voz de Galicia
A la atención del Director de la Voz de Galicia, sr. Xosé Luís Vilela Conde:

Este jueves 9 de febrero hemos leído en la versión digital de su periódico una noticia bajo el título “La Fiscalía imputa a un vigués por no decirle a su novia que él tenía el VIH”, que nos ha causado preocupación e indignación por partes iguales.
En esta pieza se producen varias omisiones e imprecisiones en el vocabulario y en los hechos descritos, que pueden causar confusión y desinformación en los lectores. Para empezar la noticia se centra en el componente sensacionalista que conlleva la denuncia por transmitir el VIH, cuando en el trasfondo hay un caso más global de malos tratos, algo lo suficientemente grave y extendido en nuestra sociedad como para centrar el protagonismo informativo de la noticia. Poniendo el foco en el VIH y el sida colaboramos a señalar una vez más a las personas con VIH como ‘peligrosas’ o ‘culpables’.  Al mismo tiempo, en ningún momento queda claro que las pruebas del VIH son fiables a los tres meses y que si en este momento se dio negativo se puede afirmar con toda seguridad que no existió transmisión (palabra que para ser precisos debería substituir a ‘contagio’). Por último, las explicaciones posteriores respecto al tratamiento resultan absolutamente inverosímiles.
Como ustedes saben el VIH y el sida, todavía 31 años después del primer caso, sigue arrastrando gran cantidad de prejuicios en nuestra sociedad. Cada año las asociaciones recibimos centenares de consultas sobre casos de discriminación hacia personas con VIH.
Aunque entendemos que parte de la confusión puede venir originada por la instrucción del caso al que hacen referencia, todos los actores sociales, y los medios de comunicación especialmente, tenemos la responsabilidad de comunicar de forma clara, veraz y contrastada. El descuido en ello tiene graves consecuencias para las personas afectadas,  al incrementar los prejuicios y el estigma que desemboca en situaciones de discriminación.
Por todo ello le solicitamos que retiren o rectifiquen esta noticia y les ofrecemos nuestro asesoramiento, si lo requieren, para resolver dudas respecto a cuestiones vinculadas al VIH y el sida.
Atentamente,
REDVIH
Sardenya 259, 3º 3ª Barcelona 08013
93 458 49 60 | www.redvih.org

REDVIH es una Red Comunitaria sobre el VIH/sida del Estado español, que con sus activistas y a través de sus proyectos Observatorio de Derechos Humanos y Medios y Sida trabaja para reducir el estigma y la discriminación hacia las personas con VIH. 
 Posicionamento da Asociación Lazos Pro Solidariedade en canto a criminalización da transmisión do  VIH: 
 
A Asociación Lazos Pro Solidariedade subscribe totalmente o Consenso sobre a criminalización da transmisión do VIH ao que chegaron a maior parte das entidades que traballamos no eido dos dereitos humanos e VIH. Dito consenso se estableceu no marco dunha reunión en 2010, convocada polo Observatorio de Dereitos Humanos de REDVIH no marco da xornada “Ética y responsabilidad en latransmisión del VIH: implicaciones jurídicas y de salud pública”.


Como se concluíu na Conferencia Vulnerabilidade e VIH en Europa (Madrid, 2010) organizada pola Secretaría do Plan Nacional da Sida, estamos ante un tema de graves repercusións que reforza a estigmatización: "A criminalización da transmisión do VIH e
das condutas de risco ameaza con levar a epidemia á clandestinidade, o que tería como consecuencia que os grupos máis vulnerables quedasen fora do alcance das actuacións de saúde pública".
 Habitualmente, o argumento para defender a penalización é a protección da poboación fronte ao VIH. Non obstante, se o analizamos, a criminalización da transmisión do VIH dificilmente vai previr novas infeccións e, en cambio, si que pode ter un impacto negativo na saúde pública e nos dereitos humanos.

CONSENSO SOBRE A CRIMINALIZACIÓN DA TRANSMISIÓN DO VIH

A criminalización da transmisión do VIH pola vía do dereito civil, administrativo e/ou penal é contraproducente para a resposta global á epidemia e atenta contra os dereitos humanos.

A penalización da transmisión do VIH non está xustificada, agás en casos moi pouco habituais nos que hai intencionalidade de danar e nos cales as leis xenéricas xa actúan. De todos os xeitos debe evitarse usar estas leis de xeito abusivo, por todas as consecuencias negativas que veremos a continuación, e especialmente cando non haxa un risco significativo de transmisión, a persoa non sabe que ten VIH, revelou o seu estado serolóxico (ou non o fixo por temor a graves consecuencias), tomáronse medidas para reducir o risco ou acordouse previamente o nivel de risco.
 Mentres que non existe evidencia que a penalización reduza a propagación do VIH, si que existen probas doutras estratexias, sexan preventivas, de redución de danos ou de coidados e tratamento, que teñen un impacto positivo. Tal e como defende a teoría do dereito, a vía penal debe ser o último recurso e a resposta ao VIH/sida debe construírse dende as políticas económicas e sociais.

O clima de medo que propicia a criminalización da transmisión do VIH corre o rego de frear os esforzos de prevención.1 Por un lado, pode disuadir de facerse a proba e coñecer o estado serolóxico, e mesmo xerar desconfianza cara aos servizos de súde. Por outro lado, ao cargar a responsabilidade sobre a persoa que vive con VIH existe a posibilidade de crear unha falsa percepción de seguridade, esquecendo que a saúde sexual é unha responsabilidade compartida. Ademais, a persecución legal da transmisión fortalece o estereotipo que a persoas con VIH son perigosas, fenómeno a miúdo multiplicado pola cobertura dos medios de comunicación.

Tampouco podemos deixar de lado que, na aplicación da lei á transmisión do VIH existe unha alta posibilidade de arbitrariedade e de castigar comportamentos inocentes, xa que determinar quen infectou a quen, como e cando representa un desafío científico importante.

Aínda que celebramos que no estado español, de forma acertada, non existe ningunha lei específica que persiga a transmisión, a nivel global as sentenzas son selectivas e arbitrarias e afectan desproporcionadamente ás persoas en maior situación de vulnerabilidade, por cuestión de xénero, orientación sexual, procedencia ou ingresos.

Agás nos casos de persoas que teñan a intención de facer dano, a criminalización de a transmisión do VIH non axuda a frear a epidemia e en cambio empeora a situación actual.

A única forma de asegurar o empoderamiento das persoas para tomar decisións saudables e responsables é garantir os dereitos humanos. Cando os niveis de estigma e discriminación son baixos nunha sociedade, as condicións son máis favorables para que as persoas se senten apacitadas a realizarse a proba, a aplicar medidas preventivas e a optar libremente a revelar o estado serolóxico.

 Para iso debemos esixir aos nosos gobernos que, contando coa comunidade, traballen para protexer os dereitos, modificar actitudes de prexuízo e atender ás necesidades dos grupos máis afectados (traballo sexual, poboación emigrante, mulleres, homosexualidade, prisións, novos) facilitando o acceso a métodos preventivos, de redución de danos, á proba e a coidados, todos eles de probada eficacia. Así mesmo, debemos apelar á responsabilidade de os medios de comunicación e á educación dende todos os ámbitos (incluídos a escola) para promover os dereitos humanos.

Carlos V.

domingo, febrero 05, 2012

La FELGTB pide una adecuada atención sanitaria de la infección por VPH en el colectivo LGTB


La FELGTB pide una adecuada atención sanitaria de la infección por VPH en el colectivo LGTB


 El sistema debe reconocer los riesgos de mujeres que tienen sexo con mujeres a desarrollar cáncer 

Por el Día Internacional contra el Cáncer la Federación Estatal de Lesbianas, Gays, Transexuales y Bisexuales quiere recordar que, según el Ministerio de Sanidad, se estima que casi el 80% de la población se infectará al menos una vez en su vida por el Virus del Papiloma Humano (VPH), siendo la ITS más frecuente. Aunque la infección normalmente es asintomática, en algunas personas puede causar condilomas, neoplasias y cáncer en el cuello uterino, ano, vulva, vagina, pene y cavidad oral.

En el caso de los hombres que tienen sexo con hombres (HSH) y viven con el VIH hay estudios que estiman que el 85% de ellos tienen también la infección por VPH que puede producir cáncer anal. Según la Secretaría del Plan Nacional del Sida y Gesida, la incidencia anual de cáncer anal en HSH es de 35 casos por 100.000 hombres, una cifra muy similar a lo que era el cáncer cervical antes de utilizar el cribado con citología vaginal y sin embargo sigue habiendo hospitales que no tienen el instrumental adecuado para detectar el VPH ni realizan citologías anales a los HSH que tienen VIH.
En ese sentido, la FELGTB pide que se cumplan las recomendaciones del Plan Nacional sobre el Sida y Gesida con relación a estas infecciones en personas con VIH y que se implementen en todos los hospitales del Estado. Asimismo, solicita que los registros de fallecimiento a causa de cáncer recojan diferenciadamente el cáncer anal del cáncer de colon o de recto.

Igualmente, la FELGTB quiere recordar que el VPH afecta también a las mujeres lesbianas, bisexuales y otras mujeres que tienen sexo con mujeres (MSM), ya que cualquier mujer que haya mantenido relaciones sexuales, con o sin penetración, puede haber estado en contacto con el virus.
Entre el 85 y 90% de los cánceres cervicales se desarrollan a partir de una infección crónica del VPH. Sin embargo, el cáncer de cuello de útero puede ser detectado precozmente y tratado. Por ello, es muy importante que las mujeres lesbianas, bisexuales y otras MSM se sometan a exámenes ginecológicos y pruebas de detección como la citología cervical o prueba de Papanicolau, que permite identificar lesiones precancerosas que pueden ser tratadas antes de que progresen a cáncer.
Por ello, la FELGTB también reclama a las administraciones públicas y al personal sanitario una mayor sensibilidad y atención hacia la salud sexual de las mujeres lesbianas, bisexuales y otras MSM, desarrollando y aplicando protocolos que permitan evaluar, diagnosticar y tratar adecuadamente las ITS en este colectivo.
En ese sentido, la FELGTB hace suya la recomendación que realiza la Guía Canadiense sobre Infecciones de Transmisión Sexual, de 2006 y actualizada en enero de 2008, según la cual “ideas erróneas sobre el riesgo de infecciones de transmisión sexual y prácticas sexuales de las MSM pueden influir negativamente en la historia sexual y el examen realizado en este grupo de mujeres. Las recomendaciones para la detección de ITS en MSM deben basarse en una evaluación detallada del riesgo, no en la presuposición de comportamientos sexuales de bajo riesgo. Las MSM, incluyendo aquellas que no tienen historia de pareja sexual masculina, corren el riesgo de anormalidades cervicales y deberían ser animadas a realizarse habitualmente el examen cervical para la displasia y/o la infección por VPH”.
“Desde el área de política lésbicas trabajamos por la concienciación de que las mujeres lesbianas y bisexuales deben acudir anualmente a consulta ginecológica porque no estamos exentas ni mucho menos de sufrir cáncer de mama o de cérvix y no nos deben frenar ni la pereza ni los prejuicios de profesionales sanitarios. Por eso pedimos también un sistema de salud que nos conozca, nos reconozca y nos incluya”, ha remarcado Ana García, coordinadora del Área de Políticas Lésbicas de la FELGTB.
“No nos parece admisible que haya hospitales que no apliquen las recomendaciones del Plan Nacional sobre el Sida relativas a la infección por el VPH en pacientes HSH con VIH, que no tengan instrumental adecuado para su detección o que no recomienden a dichos pacientes la realización de pruebas diagnósticas. No es desconocimiento, es desatención”, ha afirmado Rubén Sancho, coordinador de Salud de la FELGTB. “Donde sí hay desconocimiento es con relación a la salud de las mujeres que tienen sexo con mujeres, especialmente su salud sexual y sus riesgos frente a las infecciones de transmisión sexual, a lo que el sistema sanitario debería responder adecuada y profesionalmente”, ha añadido Sancho.


Para ver el enlace original pincha aquí